In 1990 bezocht ik voor het eerst Haïti, gedreven door een oom  die daar geleefd  had en die voor mij als kind alles belichaamde wat te bewonderen valt in  Mon Oncle van Jaques Tati. 

Ik ontmoette er de mensen, zijn levenspartners, van wie ik veel verhalen gehoord had maar die ik nu voor het eerst echt leerde kennen. In 1993 besloot ik terug te gaan om mee te werken in Lafanmi Selavi. Een project opgericht door de latere  president Aristide.

Het tehuis was al meerdere keren door de Macoutes aanhangers in brand gestoken maar het belette de jongeren niet om van elk restantje van het puin toch weer iets op te bouwen. We hadden geen theater maar op letterlijk elke beschikbare plek hebben we mooie stukjes gemaakt. Na de staatsgreep ( nogmaals) werd de situatie nog erger en moest ik mijn plannen opgeven.

Ecole Nationale de Cirque Shems’y
Partners:
l’AMESIP - Salé-Marocco
Ecole de Cirque - Brussel
Fratellini - Parijs

Opdracht:
Docent en regisseur

Anekdote:
Aanvankelijk wilden mijn Marokkaanse collega’s mij een plezier doen door met Westerse muziek te werken maar toen ik de cd’s van Marrakech Emballages Ensemble met Think of One speelde ging men eindelijk de Gnawa speler, die al lang de productiegroep begeleide, er terug bij halen. Vervolgens gaven de kinderen gaven mij een basis paketje Arabisch…

Machincuepa is een  circusproject voor jongeren in Mexico D.F. In opdracht van Cirque du Monde werkte ik  gedurende 2 maanden mee om  de  artistiek visie te ondersteunen.

Circo del Bario:
Als eindproduct regisseerde ik een team van 35 kinderen en jongeren, bijgestaan door 3 orthopedagogen en 6 monitors tot een productie die voor de hele buurt gratis toegankelijk was.

Voor duizenden bewoners uit de kwetsbare barrios (wijken) van Mexico stad is cultuur doorgaans niet toegankelijk en voor vele ouders was dit een emotionele ervaring omdat zij trots konden zijn op hun kinderen. Voor ons als team ook uiteraard.